Constantine the Great and Ioannis Kapodistrias

Τὸ Ἁγιογραφικὸ καὶ Καλλιτεχνικὸ Ἐργαστήρι τῆς Ἱερᾶς Βατοπαιδινὴς Κοινοβιακῆς Σκήτης τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, φιλοτέχνησε τὴν παροῦσα εἰκαστικὴ σύνθεση, ἀποδίδοντας λιτὰ τὶς δύο ἐμβληματικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δύο μορφὲς ὡς «Ἀρχὴ» καὶ «Συνέχεια» τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Προσήλωσης.

Κοινὸς παρονομαστὴς τῶν δύο πρώτων ἀνδρῶν ὁ Τίμιος Σταυρός, ὀραματικὸς ὁδηγὸς γιὰ τὸν πρῶτο, θυσία σωτηρίας γιὰ τὸν δεύτερο. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, μὲ τὸ Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, χάρισε τὴν ἐλευθερία τῆς λατρείας στοὺς Χριστιανούς, θεμελιώνοντας τὴν Προσήλωση. Αἰῶνες ἀργότερα, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὡς κυβερνήτης-μάρτυρας, ἀνέλωσε τὴ ζωή του γιὰ τὴν ἀνόρθωση τοῦ Ἔθνους, θέτοντας τὰ θεμέλια τοῦ νεότερου κράτους πάνω στὶς ἀξίες ἀξίας τῆς πίστης.

Ἀπὸ εἰκαστικῆς πλευρᾶς, τὸ ἔργο ἀποτελεῖ μία ἐξαιρετικὴ νοηματολογικὴ σπουδή, ὅπου ὁ καλλιτέχνης συνδυάζει ἁρμονικὰ μὲ δύο διαφορετικὲς αἰσθητικὲς παραδόσεις. Ἡ μορφὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἀποδίδεται μὲ τὴν ἱερατικὴ αὐστηρότητα καὶ τὴν ἐπισημότητα τῆς βυζαντινῆς εἰκονογραφίας, φορῶντας τὴν αὐτοκρατορικὴ στολὴ (λάβαρο) μὲ τοὺς ἄξορες. Ἀντίθετα, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας προσεγγίζεται μὲ τὴ ρεαλιστική, φυσιοκρατικὴ ἀπόδοση ἑνὸς εὐρωπαίου πορτρέτου τοῦ 19ου αἰῶνα.

Οἱ δύο ἄνδρες, κομβικοὶ σὲ βραχώδεις καὶ θυελλώδεις ἐποχές, δὲν κοιτάζονται, ἀλλὰ στρέφονται πρὸς τὸν κεντρικὸ ἄξονα τῆς σύνθεσης: τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Κυβερνήτης κράτους ὁ ἕνας καὶ ἱερὸς ὁ ἄλλος, διαμορφώνουν μία πνευματικὴ σύγκλιση στὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους.